Sommige teams ogen rustig, professioneel en beheerst. Er is weinig gedoe. Weinig openlijke spanning. Overleggen verlopen netjes. Besluiten worden vlot bevestigd. Van buiten ziet dat er vaak gezond uit. Tot je beter kijkt. Dan merk je misschien dat mensen vooral voorzichtig zijn geworden. Dat vragen uitblijven. Dat nuance verdwijnt. Dat niemand nog iets op tafel legt wat echt kan schuren. Dan is die rust geen teken van kracht, maar van aanpassing. Van geleerd hebben wat wel en niet gewenst is. Van eerst de temperatuur meten voordat je iets zegt. Van liever niet degene willen zijn die het lastig maakt.
In stille teams is vaak meer aanwezig dan zichtbaar.
- Twijfel.
- Teleurstelling.
- Voorzichtigheid.
- Irritatie.
- Aanpassing.
Alleen komt het niet meer vanzelf in woorden naar buiten.
Gedrag ontstaat niet in isolatie. Het ontstaat in relatie.
Dat maakt stilte verraderlijk. Want wat niet gezegd wordt, verdwijnt niet. Het trekt zich terug in gedrag. In afhaken. In minder initiatief. In beleefde afstand. In mensen die nog wel meedoen, maar minder van zichzelf laten zien. Een stil team is dus niet automatisch een sterk team. Soms is het een team dat heeft geleerd hoe het uit beeld moet blijven.
Scherpere vraag
Is de rust in jullie team echte rust, of vooral aangeleerde voorzichtigheid?
Wat onbesproken blijft, blijft vaak wel meewerken. Alleen ondergronds.
Lees hier meer over in het Dossier toxisch leiderschap