Uit de praktijk
Alles klopt. Maar bijna niets valt nog op.
Een organisatie wil meer grip krijgen op een groot project. Tot dan toe is er weinig integraal zicht op wie waarmee bezig is en hoe werkzaamheden met elkaar samenhangen. We brengen het in beeld. Wie werkt waaraan? Wanneer gebeurt dat? Waar zijn mensen van elkaar afhankelijk? Wie zit in welk team? Welke bijdrage levert een onderdeel aan het geheel? Het eerste beeld is eenvoudig. Een paar gebieden. Mensen. Activiteiten. Lijnen tussen werkzaamheden die elkaar raken. En ineens wordt zichtbaar wat in afzonderlijke planningen en overzichten niet te zien was. Waar mensen op hetzelfde moment iets van elkaar nodig hebben. Hoe en waar een besluit op de ene plek gevolgen heeft voor het werk ergens anders. Plaatsen waar iets kan vastlopen. Precies daarvoor maken we het beeld.
Maar dan begint het. ‘Kunnen de mijlpalen er ook in?’ ‘En de besluitmomenten?’ ‘Deze verbinding is nog niet zeker. Kunnen we die stippelen?’ ‘Hier moet eigenlijk een toelichting bij.’ ‘En de relatie met dat andere programma ontbreekt nog.’ Er komen lijnen bij. Kleuren. Vakjes. Toelichtingen. Gestippelde verbindingen. Uitzonderingen en mogelijke relaties. Iedere toevoeging is op zichzelf logisch.
Tot uiteindelijk bijna alles in het overzicht staat. En bijna niets meer opvalt.
Volledigheid is iets anders dan inzicht
Dat is voor ons geen vormgevingsprobleem. Het is een inhoudelijk probleem. De behoefte om niets over het hoofd te zien kan een overzicht opleveren waarin steeds moeilijker te zien is wat werkelijk aandacht vraagt. Wij vinden daarom dat een goed overzicht niet alles moet bevatten wat een organisatie weet. Het moet zichtbaar maken wat mensen nodig hebben om te zien, te begrijpen en te handelen.
Dat betekent soms informatie toevoegen. Maar net zo vaak informatie weglaten. Keuzes maken. Verschil aanbrengen. Accepteren dat niet iedere nuance tegelijkertijd zichtbaar hoeft te zijn. Want meer informatie levert niet automatisch meer inzicht op.
Een overzicht dat alles laat zien, laat uiteindelijk vaak te weinig zien.

Je roadmap klopt. Maar waar staan de mensen?

Groeten uit de Balzaal

Een nieuwe familie

Taal doet iets

Kapot of niet? Waarom we te snel vervangen wat nog te herstellen is

Vertrouwen in het nog onzichtbare

Samenwerken is niet samensmelten



